Na ogół zmiany na szczytach władzy, w krajach gdzie panuje dyktatura, stają się okazją do pewniej zmiany polityki wewnętrznej i większej liberalizacji (chociaż czasowej). W tym jednak przypadku myślę, że będzie to trwałe . Raul nie miał wyjścia musiał wprowadzić pewne zmiany (na razie raczej „marchewki”, które pozwolą utrzymać się przy władzy). Jeśli dobrze pamiętam zezwolił obywatelom, że znów będą mogli sprzedawać cześć plonów w przydomowych sklepikach, mogą posiadać elektronikę i mieszkania na własność, firmy państwowe mogą same określać wysokość pensji pracowników. Demokratyzacji sprzyja otwarcie turystyki na kraje zachodu (nie licząc USA), choć pieniądze z niej raczej wpływają na umacnianie reżimu. Następnie rozwój nowych środków przekazu, pojawienie się firm zagranicznych na terenie Kuby. W końcu osoby takie jak Yoanis Sanchez czy ruch ruchu Damas de Blanco cieszą się sympatią społeczną i ich znaczenie jest coraz większe. Kubańczycy są coraz bardziej świadomi potrzeby zmian politycznych i tego, że dyktatura doprowadziła kraj do ruiny. Krótko mówiąc demokratyzacja Kuby będzie postępować, lecz będzie to proces powolny, może nawet bardzo. Ośmielę się też przewidywać, że będzie to proces nie na „wzór chiński” i tylko w niewielkim stopniu poprawi relacje USA – Kuba.